บทที่ 3 ราเมนร้านเดิม และคำถามที่ไม่มีคำตอบ

ร้านราเมนที่ทั้งคู่เคยมาด้วยกันตอน ม.6 ยังเปิดอยู่

ป้ายไฟสีแดงด้านหน้าร้านสว่างเหมือนเดิม แม้ตัวอักษรบางตัวจะดับไปบ้างแล้ว

กลิ่นน้ำซุปกระดูกหมูอบอวลอยู่ตั้งแต่หน้าประตู

เคนยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นร้าน

“ยังเปิดอยู่นะ ดีเลย”

ธีร์พยักหน้าเงียบ ๆ

แล้วเดินตามเคนเข้าไปข้างใน

ร้านไม่ค่อยมีลูกค้าในตอนค่ำวันจันทร์

มีเพียงชายวัยกลางคนสองคนนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ด้านใน

พนักงานสาววัยยี่สิบกว่าเดินมาต้อนรับแล้วนำทั้งคู่ไปนั่งที่โต๊ะมุมติดหน้าต่าง

เคนนั่งตรงข้ามธีร์

ถอดนาฬิกาข้อมือวางลงบนโต๊ะ แล้วเปิดเมนูอย่างสบาย ๆ

“เธอสั่งแบบเดิมไหม” เขาถามโดยไม่เงยหน้า “ตงคตสึ ไข่เพิ่ม หมูชาชูเพิ่ม”

ธีร์ชะงัก

เขาจำได้ว่าตัวเองเคยสั่งแบบนั้นจริง

แต่ไม่คิดว่าเคนจะจำได้ขนาดนี้

“ครับ…” ธีร์ตอบเสียงเบา

เคนยกมือเรียกพนักงานแล้วสั่งอาหารให้ทั้งคู่

หลังจากพนักงานเดินจากไป ความเงียบก็กลับมาเยือนอีกครั้ง

ธีร์ก้มมองโต๊ะ

นิ้วมือเล่นกับขอบแก้วน้ำเย็นไปมา

ส่วนเคนนั่งพิงพนักเก้าอี้ มองออกไปนอกหน้าต่างบ้าง มองมาที่ธีร์บ้าง

“ทำงานที่นี่มานานหรือยัง” ในที่สุดเคนก็เปิดบทสนทนา

“สี่ปีครับ” ธีร์ตอบ “จบมหาวิทยาลัยแล้วฝึกงานที่นี่ แล้วก็ได้บรรจุต่อ”

“ชอบงานไหม”

“ชอบครับ” ธีร์พยักหน้า “ได้ออกแบบอะไรใหม่ ๆ อยู่เสมอ”

เคนยิ้ม

“ยังเป็นคนเงียบ ๆ เหมือนเดิมเลยนะ ตอบสั้น ๆ แบบนี้”

ธีร์รู้สึกว่าแก้มตัวเองอุ่นขึ้นอีกครั้ง

เขาไม่รู้จะตอบอะไร จึงเลือกเงียบ

อีกไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ

ชามราเมนร้อน ๆ วางตรงหน้าทั้งคู่

กลิ่นหอมของน้ำซุปและน้ำมันงาทำให้ธีร์รู้สึกหิวขึ้นมาจริง ๆ

ทั้งคู่กินข้าวเงียบ ๆ ไปได้พักใหญ่

จนเคนวางตะเกียบลงแล้วเช็ดปากด้วยทิชชู่

“เมื่อกี้ที่ถามเรื่องสมุดภาพ…” เคนเอ่ยขึ้นเสียงเบา “เธอโกรธที่ฉันถามไหม”

ธีร์ชะงักมือที่กำลังยกตะเกียบ

แล้วค่อย ๆ วางลง

“ไม่ครับ” เขาตอบหลังเงียบไป debunked “แค่… ตกใจ”

“ฉันจำได้จริง ๆ นะ” เคนมองเขาตรง ๆ “ตอน ม.5 เธอเคยทำสมุดภาพหล่นตอนเปลี่ยนห้องเรียน ฉันแอบเก็บให้ แล้วเปิดดูนิดหน่อยก่อนคืน”

ธีร์เงยหน้าขึ้นทันที

ดวงตาเปิดกว้าง

เคนยิ้มอย่างเกรงใจ

“ตอนนั้นฉันเห็นรูปตัวเองเต็มไปหมด แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร แค่วางคืนไว้บนโต๊ะเธอเงียบ ๆ”

หัวใจของธีร์เต้นแรงจนเจ็บ

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเคนเคยเห็นสมุดภาพนั้น

“ทำไม…” ธีร์พูดเสียงแทบกระซิบ “ทำไมถึงไม่พูดอะไรตอนนั้น”

เคนเงียบไปครู่หนึ่ง

สายตาเขาอ่อนลงอย่างประหลาด

“เพราะฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองรู้สึกยังไง” เขาตอบอย่างจริงใจ “ตอนนั้นฉันยังเด็ก ยังไม่เข้าใจอะไรหลายอย่าง”

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง

แต่คราวนี้มันหนักอึ้งกว่าเดิม

ธีร์ก้มหน้าลงมองชามราเมนที่ยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง

มือทั้งสองข้างวางอยู่บนตัก กำแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน

เขารู้ดีว่าตอนนี้ควรพูดอะไรบางอย่าง

ควรหัวเราะกลบเกลื่อน

หรือเปลี่ยนเรื่อง

แต่คำพูดทั้งหมดติดค้างอยู่ในอก

เคนมองเขาอยู่นาน

แล้วค่อย ๆ ยื่นมือขวาออกไป วางลงบนโต๊ะใกล้กับมือของธีร์โดยไม่ได้สัมผัส

“ไม่ต้องตอบก็ได้” เคนพูดเสียงนุ่ม “ฉันไม่ได้บังคับให้เธอบอกอะไร”

ธีร์เงยหน้าขึ้น

สายตาทั้งคู่ตัดกันอีกครั้ง

ในสายตาของเคนตอนนี้ไม่มีรอยยิ้มติดตลกแบบสมัยเรียน

มีแต่ความจริงจังและความอ่อนโยนที่ธีร์ไม่เคยเห็นมาก่อน

“กินให้หมดก่อนนะ” ในที่สุดเคนก็ยิ้มเล็กน้อย “แล้วฉันส่งกลับคอนโด”

ธีร์พยักหน้าช้า ๆ

แล้วยกตะเกียบขึ้นอีกครั้ง

เขากินราเมนต่ออย่างเงียบเชียบ

แต่ใจของเขากำลังวุ่นวายจนแทบไม่รู้รสชาติอาหารตรงหน้า

สิบปีแล้ว

เขายังไม่กล้าบอกใครเลยว่าสมุดภาพเล่มนั้นยังถูกเก็บไว้ในลิ้นชัก

และตอนนี้คนที่เคยอยู่ในรูปเหล่านั้น

กำลังนั่งกินข้าวอยู่ตรงหน้าเขา

จบตอนที่ 3